9 Ağustos 2010 Pazartesi

İSTANBUL UMA(1)

İstanbul...Adınla başladım...Adın çıktı bir ağzımdan sustum...Üstüne bir laf daha söylemeliyim?Sevgilinin adı çıktı ağzımdan bir kere...Üstüne bir kelam daha etmeliyim?Biliyorum sevdalın çok,peşinde koşan çok...'Ya benim olacaksın ya da benim olacaksın!'diyeninde çok be İstanbul?Bende bunlardan mıyım acep diye düşündüm.Cevaplayamadım soruları...
Tek bildiğim aşığıım sana...Şöyle bir baktığında nazlı bir kadın gibi duruşuna...Asaletine...Mozaiklerin hepsini içinde barındırmana...Efsanelerine...En çok gün batımına Boğaz'dan esen hafif rüzgarınla...Hani bir de vapurdaysan arkandan kovalayan martılarına...Nasıl bir aşktır bu?Nasıl bir sevdadır?
Suskunluğunu seviyorum...Hüznü de mutluluğu da aynı anda barındırışını da seviyorum...Öyle seviyorum ki aslında kelimeler kifayetsiz kalıyor bana...Anlatamıyorum....Boğazımda düğüm oluyorsun...
Kavuşacak mıyız?Bilmiyorum İstanbul um?Ama inanıyorum...Bir gün hasretimiz dinecek doya doya yaşayacağım seninle hayatımı....Bıktırmayacağım seni emin ol....Kucağında bir yer aç bana sadece...Onlarca sevgilin var görüyorum belki çok şey istiyorum senden...Ama bana da bir yer açıver az ya da çok....Var ya da yok...
Kokunu içime çekmek istiyorum...Karşına çıkıp haykırmak istiyorum bir kere'İstanbul um!' diye....'Ben geldim bak!'diye...Diyorum ya....Geleceğim bir gün ama ne zaman diye sorma bana?Er ya da geç...
Sadece zaman ne zaman uygun görürse?Ama üzülme sakın çok bekletmem seni ey sevgili...Hem zaten bekletsem dahi zaman benim sana olan sevdamın ateşini artırır sadece....İçimdeki olan duygular bir radde daha kuvvetlenir İstanbul um...
Bekle....Seviyorum seni İstanbul um!

Beni bana bırak...

Beni bana bırak zira kendime zaman ayırmam lazım...Başlayıpta bitiremediğim yarışımda finish çizgisine basmam lazım.Beni bana bırak diyorum sana...Yaralarımı sarmam lazım...Kanatacağın yeni yaralar için belki de yer açmam lazım.Beni bana bırakmalısın...Hasret gidermeliyim kendimle...İçime çekmeliyim yalnızlığımı...Kokusunu almalıyım iliklerime kadar.Beni bana bıraktığında tadacağım belki de mutluluğumu...Göreceksin ne kadar farklı olduğumu.Bırak beni bana!Boğulayım içimdeki tek damlalık okyanusumda.Veya ramak kala atayım kendimi ,okyanusumun kıyısındaki sahilime...Bakma yüzüme,bırak beni kendi halime.
Bıraktığında beni belki hissederim kekremsi tadını yalnızlığımın.Damağıma yerleşip orda kalan ve gitmesini istemediğim bir tat...Şimdi git lütfen...Bırakıp beni rahatlat hem beni hem kendini...Sende kendi haline bırak seni...
Belki iyidir böylesi.Ben iyiyim böyle...Dilerim sende olursun.
Bırak dedim ya sana.Şaka yapmıyorum.Bu bir film şeridi değil.Tekrardan sarıp izleme halimi.Veya dönme tekrardan bana.Beni bana bırak diyorum sana.
Bırak ki beni bana.Tadayım tüm hazlarımı veya duygularımı...Acı çekerim belki...Belki de yanılgılarımı görürüm...Belki de mutlu olurum,kim bilir?Belki de çok severim yalnızlığımı...Eski alışkanlıklarıma dönerim yeniden....Ama bırak ki tadayım işte tüm bunları...
Özgür kalayım kuşlar gibi,uçayım uçsuz bucaksız olan ruhumun gökyüzünde.Bak ne kadar rahat nefes alıyorum bıraktığında beni...Gör halimi üzülme benim için.Vazgeç demiyorum sana...Ama belki de rica ediyorum vazgeçmen için benden...Tek dediğim ne duyuyorsun ve biliyorsun?
BENİ BANA BIRAK!