23 Şubat 2012 Perşembe

...

Her satır sonuna eklemekten vazgeçmem seni...Ama her nedense satır başına koymam?halbuki bir önceki cümlenin sonunda bir sonraki cümlenin başındasın...Peki neden seni bu kadar çok kullanıyorum?İnan bende bilmiyorum.Dilbigisi derslerinden İmla Ve Noktalama ünitesinde en sevdiğim işaret sendin belki de...Belki de dilediğim kadar duygumu,ifadesizliğimi,yutkunamadığım hıçkırıkları,söyleyeceklerimi,terbiyemin elvermediği hakaretleri sana yükledim hep her seferinde...Çok mu yüklendim ne sana?
Eğer çok yüklendiysem sana affet beni sevgili üç nokta...:)
Ama aynı zamanda hak ver bana!
Tepkilerimi ifade ettim ünlemle ama sert konuşmak istemedim veya vara yoğa heyecan sarf etmek istemedim!
Sorularım vardı sorunlarım vardı istemedim sorularla boğmaya soru işaretleriyle doldurmaya hayatımı?
Ve nokta koyup bitirmek istemedim hikayemi.
Virgüller konmaz sona konursa eğer bir sonrası olmak zorundadır,değil mi?
Hitap etmedim sevgili hayatıma;
Düşünmedim başkalarından gelen cümleleri ve" fikirleri tırnak işaretsiz bir hayattır en güzeli özgür" düşüncelerle.
Bu sefer bir değişim yapıyorum sadece senin için.
....iyi ki varsın üç nokta...:)